Rasy Gołębi | Gołębie - Part 2
content top

Płcioznaczny gołąb teksaski

Płcioznaczny gołąb teksaski
Gołąb teksaski jest jedną z najmłodszych ras. Został wyhodowany w USA w latach 1950-1955 w wyniku skrzyżowania modena francuskiego z płcioznacznym kingiem. Charakterystyczną cechą gołębia teksaskiego jest masywne, szerokie, krótkie i doskonale umięśnione ciało. Dorosły gołąb waży 750-900g. Zasadniczy wymaganiem u innych ras nie brany pod uwagę, jest osiągnięcie i utrzymywanie wymaganej masy ciała. Osobniki nie spełniające tych wymagań nie są uważane za standardowe . O wadze gołąbka teksaskiego decyduje przede wszystkim głowy i nóg, w wyniku selekcji zostały maksymalnie zmniejszone. Gołąb teksaski jest klasyczną mięsną rasą przeznaczoną do tuczu w wolierach i w pawilonach. Najważniejszą cechą produkcyjną jest płodność i dobra opieka nad potomstwem. Nie należy do wyjątków odchowywania przez jedna parę w ciągu roku ponad młodych osobników. Ubarwienie upierzenia nie było pierwotnym wzorcem amerykańskim brane pod uwagę. Niektóre obecne wzorce podają opis wymaganego ubarwienia gołębic. Może ono być najróżniejsze, ale w wyblakłych odcieniach i o różnych wzorach rysunku na upierzeniu. Zasadniczą cechą tej rasy jest uwarunkowana genetycznie płcioznaczność ubarwienia, to znaczy obecność genu recesywnego sprzężonego z płcią, który odpowiedzialny jest u gołębi za prawie całkowite wybielanie piór, barwne pióra pozostają jedynie szyi. U gołębi zaś dochodzi jedynie do lekkiego rozcieńczenia pierwotnego ubarwienia. Płeć gołębia można więc określić na podstawie barwy...

King

King
King jest jednym z najcięższych gołębi. Rasa ta została utworzona w USA pod koniec ubiegłego wieku z olbrzymów rzymskich, gołębi pocztowych i z modena. Pierwotnym celem było wyhodowanie dużych gołębi mięsnych. Obecny king typu wystawowego ma już uszlachetnione kształty ciała, krótkie nogi, kołyskowato ukształtowane ciało i to nawet przy masie ciała często przekraczającego 1 kilogram. Ostatnio w hodowli Kinga preferuje się gołębie o doskonale okrągławych kształtach ciała i dłuższych nogach. King ma dużą, okrągłą głowę z wypukłym czołem i karkiem przechodzącym w krótką i grubą, pionowo noszoną szyję. Oczy są wyraziste u białych odmian czarne, u pozostałych pomarańczowe do czerwonych. Obwódki powiekowe wąskie, u białych gołębi czerwone, u pozostałych odmian, w zależności od barwy upierzenia, szare do czerwonawych. Dziób jest modny, osadzony poziomo, barwą odpowiadający ubarwieniu upierzenia. W przypadku Kinga zostały szczegółowo opisane wymagania dotyczące kształtu tułowia i rozstawienia nóg. Według czeskiego wzorca tułów powinien być szeroki, dobrze zaokrąglony, z wypukłą piersią, szerokim i jak najkrótszym, lekko zwężającym się grzbietem, noszonym...

Kurak wiedeński

Kurak wiedeński
Jest to imponująco duży gołąb z tzw. orlą głową i z wyjątkowym wzorem rysunku na upierzeniu, który wymaga starannego przygotowania przed wystawą. Hodowla gołębi tej rasy ma w Europie Środkowej starą tradycję jednak nigdy nie była zbyt rozpowszechniona. Najliczniej hodowane są obecnie gołębie niebieskie i czarne. Kurak wiedeński należy obecnie do tzw. klasycznych ras. W obecnej postaci pojawił się pod koniec lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Uważa się, że jego przodkami były kuraki florenckie, bagdety do współczesnych indyjskich. Z profilu głowa gołębia wraz z dziobem tworzy prostą linię. Dolna część dzioba powinna być zakrzywiona, co nadaje gołębiowi orli wygląd. Tęczówki są żółte do pomarańczowoczerwonych, a obwódki powiekowe intensywnie czerwone. Dziób u wszystkich odmian kuraków wiedeńskich jest barwy jasnej, długi i powinien być możliwie gruby. Szyja powinna być nie tylko długa, ale i szeroka wyrastająca z tułowia, grzbiet zaś szeroki i stosunkowo krótki. Skrzydła powinny być noszone w niewielkiej odległości od ciała, a zgięcie skrzydeł wyraźne, dzięki czemu pojawia się szeroka pierś. Ogon noszony jest niżej u kuraka florenckiego, co najwyżej pod katem 35 stopni. Nogi powinny być silne i proste, długość ich powinna w przybliżeniu odpowiadać długości nóg kuraka maltańskiego. Kuraki wiedeńskie osiągają wysokość do 45 centymetrów. Oryginalny jest wzór barwnego rysunku. Prawie cała głowa oraz podgardle, przednia część szyi i boki szyi tworzące śliniak, następnie pokrywy skrzydeł i ogon, włącznie z piórami pokrywowymi pod ogonem, są barwne. Od dzioba prowadzi przez głowę aż do karku biały pasek szerokości 3-5 cm. Między śliniakiem a zgięciem skrzydeł jest przerwa szerokości około 1 centymetr. Białe są także lotki I rzędu. Jest ich 7-10. Kuraki wiedeńskie występują w następujących barwnych odmianach: z pasami, karpiate i jednobarwne w tonacji czarnej, srebrzyste, popielatoczerwone i popielatożółte, brązowe i brązowożółte oraz jednobarwne, czerwone i żółte, mogą być także gołębie z białymi...

Kurak maltański

Kurak maltański jest największy wśród kuraków. Szyja i ogon są noszone pionowo. Im krótszy tułów, tym gołąb jest bardziej cenny. Ideałem jest osiągnięcie jednakowej szerokości i długości ciała przy jednoczesnym zachowaniu jego masywności. Najwspanialsze kuraki maltańskie są hodowane Ne terenie byłej Jugosławii. Kurak maltański ma delikatnie zaokrągloną głowę, niezbyt wyraziste czoło oraz czerwone i pomarańczowe oczy, u odmiany białej tęczówki są czarne. Dziób jest gruby. Jego barwa uzależniona jest od barwy upierzenia. Szyja jest cienka i powinna być możliwie jak najdłuższa, z głęboko eliptycznie wykrojonym podgardlem. W części środkowej szyi kilka wyrostków kręgowych jest bardziej wystające. Tułów powinien być jak najkrótszy i noszony poziomo. Zarówno szyja jak i krótki, stosunkowo szeroki ogon, tworząc z grzbietem kąt 90 stopni. Prostokątny kształt ciała tego gołębia podkreślają także silne, łukowato zgięte, krótkie skrzydła ze skierowanymi do góry ponad ogon i krzyżującymi się lotkami I rzędu. Silne i długie nogi z występującymi podudziami nadają kurakowi maltańskiemu imponujący wygląd. Upierzenie powinno być krótkie, przylegające. Nie wyróżniają się różnorodnością odmian barwnych i wieloma wzorami rysunku upierzeniu. Można wybierać między gołębiami czarnymi, szarobrązowymi, czerwonymi, żółtymi i brązowymi. Kuraki maltańskie mogą być z pasami, karpiate z odcieniem niebieskim, srebrzystym, czerwonym i żółtym oraz brązowym, znane są też w tych barwach gołębie tygrysowate, cętkowane, srokate i...

Kurak florencki

Ten ciężki gołąb uważany jest za jednego z najstarszych kuraków i można z całą pewnością stwierdzić, że jest przodkiem wielu ras, dziś już całkiem do niego pod względem budowy ciała niepodobnych. Że jest ze wszystkich kuraków najstarszy, potwierdza między innymi to, że żadna z jego cech nie jest tak krańcowo wyeksponowana jak u młodszych ras, bardziej uszlachetnionych i wyselekcjonowanych. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest oprócz kołyskowa tego pokroju wzór rysunku jak u sztraserów, ale uzupełniony białymi lotkami I rzędu. Głowa u karaka florenckiego jest duża i dobrze zaokrąglona, czoło wyraziste, oczy pomarańczowoczerwone, obwódki powiekowe wąskie i czerwone. Dziób powinien być średniej długości, u nasady szeroki, czarne i niebieskie kuraki florenckie mają dziób czarny, inaczej ubarwione gołębie – jasny, różowawy. Szyję powinien mieć długą, grubą i w miarę możliwości noszoną pionowo. Pierś jest wysunięta ku przodowi i jakby uniesiona. Grzbiet szeroki i krótki, noszony poziomo, skrzydła silnie, szerokie i noszone na ogonie, ogon noszony jest pod kątem 45 stopni. Spodnia linia ciała musi być dobrze zaokrągloną. Charakterystyczną cechą kuraka florenckiego są długie, silne i nie ugięte nogi. Upierzenie kuraków florenckich jest barwne, ale muszą to być barwy czyste. Uznane zostały następujące odmiany kuraków florenckich: czarna, czerwona i żółta, bez pasów, z pasami, ewentualnie także karpiate w tonacji niebieskiej, srebrzystej, czerwono popielatej i żółtopopielatej, do rzadkości należą odmiany barwne z białymi...

Modena

Tak jak w przypadku kuraka modeńskiego również wokół tej rasy było w ciągu ostatnich dwudziestu lat, szczególnie na terenie Republiki Czeskiej, wiele nieporozumień. Obydwie rasy mają ze sobą wiele wspólnego, ale modena, nazywana też czasami modeną angielską, jest rasą znacznie młodszą. W Europie Środkowej pojawiła się dopiero na początku lat 70 tego wieku, dokąd została przewieziona z USA. Budową ciała modena przypomina małego Kinga lub większego kuraka modeńskiego. Jest średnich rozmiarów, waży około 600g i ze wszystkich stron jest doskonale zaokrąglona. Ma krótkie, szerokie ciało, prawie pionowo noszony ogon oraz nogi wyrastające w znacznym od siebie oddaleniu. Stosunek wysokości gołębia przypada na głowę 3/9 na tułów 4/9 a na nogi 2/9. Odmiany barwne i z wzorem rysunku na upierzeniu do pewnego stopnia są takie same, jak u kuraka modeńskiego. Na podstawie ubarwienia upierzenia można podzielić je na jednobarwne i z rysunkiem sztrasera. Liczba barwnych odmian nie jest jednak tak duża jak w przypadku kuraka modeńskiego, ponieważ u modeny nie występują podstawowe barwy. Wzorzec nie stawia specjalnych wymagań odnośnie do postawy. Istnienie wielu barwnych odmian jest zasługą hodowców w...

« Starsze wpisy Nowsze wpisy »